Het stellen van de ondenkbare vraag over de oorlog in Irak.

NOOT: Deze lering werd gegeven op 11 januari 2007, nadat de NIEUWE KOERS was ingesteld.

Kim: Jezus, ik weet dat een heleboel mensen zich afvragen wat u denkt over de situatie in Irak, waaronder de November verkiezingen in de Verenigde Staten, het verslag van Baker en Hamilton, het escalerende geweld en nu de oproep van President Bush voor het zenden van nog eens 20.000 troepen. Hebt u er commentaar op?

Jezus: Waarom zouden mensen van mij verwachten dat ik reageer wanneer er geen fundamentele verandering in de dynamiek van de situatie geweest is? Ik heb eerder tweemaal uitgebreid gereageerd op deze situatie en wat is er veranderd dat niet door deze opmerkingen gedekt is?

Hier is wat ik in Mei 2004 zei:

Het was het zwart-wit denken dat de Verenigde Staten tot oorlog met Irak leidde. De oorlog en het feit dat de regering van de Verenigde Staten er op staan hun huidige koers voor te zetten, heeft een tegenkracht van het universum opgeroepen die dit land met alle zekerheid niet overwinnen kan. Hoe meer de Verenigde Staten volharden om in hun huidige koers door te gaan, hoe meer het universum een tegendruk zal uitoefenen. Het verzet dat je van het Irakese volk en zelfs van buitenlandse strijders ziet is eenvoudig een uitdrukking van het feit dat het universum tegendruk uitoefent. Ik zeg daarmee niet dat het universum of de Opgevaren Schare de aanvallen op de Amerikanen in Irak goedkeuren. Ik wijs eenvoudig op het feit dat als de Verenigde Staten willen zien dat dit verzet afneemt, zij hun koers dienen te veranderen, zij hun manier van denken en fundamentele benadering van de situatie in Irak dienen te wijzigen. Ze moeten het zwart-wit denken, dat het probleem veroorzaakte, achter zich laten, omdat je eenvoudig niet een probleem kunt oplossen met dezelfde staat van bewustzijn dat het probleem in het leven riep.

Zie je veranderingen in het denken van de regering van Bush? Zie je een serieus verlangen het zwart-wit denken te overwinnen? Is niet het zenden van nog eens 20.000 troepen meer van hetzelfde?

Kim: Kunt u ook adviezen geven voor hoe de Verenigde Staten hun koers zouden kunnen wijzigen en wat de best mogelijke manier is om met de situatie om te gaan? Zijn er ook specifieke oplossingen die uitkomst bieden voor wat een impasse of zelfs een neerwaartse spiraal lijkt te zijn?

Jezus: In mei 2004 zei ik het volgende:

Geen enkel lid van de Opgevaren Schare heeft het verlangen om de Verenigde Staten voor de ogen van de wereld vernederd te zien. Wij hebben deze oorlog niet gesteund, zoals ik in mijn eerdere commentaar uitlegde, maar wij zouden graag de Verenigde Staten en alle betrokken partijen uit deze situatie willen zien komen op een wijze dat tot waarachtige vooruitgang kan leiden met betrekking tot het vestigen van een wereld met meer vrede. Met andere woorden, wij zouden graag willen dat alle betrokken landen de best mogelijke lessen zouden leren die ze kunnen leren, deze lessen in hun beleid opnemen en vervolgens op een opbouwende wijze verder gaan.

Ik kan je verzekeren dat wij als Opgevaren Schare meer dan genegen zijn met de gematigde en evenwichtige mensen in de regering van de Verenigde Staten samen te werken. En als deze mensen zich naar een hoger begrip zouden uitstrekken, dan zouden wij graag inzicht willen geven hoe de crisis in Irak zo opgelost kan worden wat voor de best mogelijke uitkomst van een situatie staat die niet het best mogelijke begin was.

Ik zou mensen graag willen laten nadenken over het onderliggende thema op deze website, namelijk dat wanneer mensen door het dualistische denken van het ego verblind raken, ze niet de realiteit van de situatie kunnen zien. Wanneer je naar de geschiedenis kijkt, zul je vele situaties zien waarin een leider of een groep leiders zo door een situatie verblind werden, dat ze tot besluiten kwamen die alle mensen nu als kolossale fouten beschouwen. Waarom konden de leiders zelf niet zien wat nu voor iedereen zo duidelijk zichtbaar is?

De reden daarvoor is dat wanneer mensen zich in een zeer intense situatie bevinden en wanneer ze al in het zwart-witte denken of het grijze denken zitten, ze een mentale en emotionele energie genereren die een sluier om hun geest vormt – zelfs om de hele situatie – en hen zo verhindert het grote plaatje te zien. Dus worden ze verblind door hun eigen manier van kijken naar de situatie en hun verlangen gelijk te hebben. Ze vormen een mentaal beeld van de situatie en ze proberen dat beeld met kracht aan de werkelijkheid op te dringen. Als hun kijk verkeerd is en als ze niet bereid zijn om die kijk aan te passen aan veranderingen in de situatie, zullen ze door blijven gaan met hetzelfde te doen totdat iets de sluier van illusies doorbreekt zoals Napoleons nederlaag bij Waterloo.

Mijn punt is dat de oorlog in Irak een schoolvoorbeeld is van een situatie die diegenen die de besluiten nemen, verblindt, omdat ze vanuit hun zelfgemaakte denkkader ernaar kijken. Zo zal er niets fundamenteels wijzigen totdat iets de sluier, die de regering van Bush en in zekere mate het hele land verblindt, weg trekt.

De commissie Baker-Hamilton was een eerlijke poging om het perspectief van buitenstaanders te laten zien. De Opgevaren Schare hebben met de leden van deze commissie gewerkt – niet in de zin dat we aan hen verschenen of dat ze wisten wie we waren. Wat wij doen om de mensheid te helpen met het oplossen van problemen is hen ‘gedachtevormen’ te zenden die mensen met een gevoelige geest kunnen oppikken en vaak als hun eigen ideeën zien.

Wat is er voor nodig dat iemand zulke ideeën ontvangt? De persoon moet enige kennis van de feitelijke situatie hebben en hij of zij moet bereid zijn op een nieuwe manier naar de situatie te kijken. Let erop dat ik niet zeg dat de persoon alles moet weten want de mensen die het meeste weten zijn vaak heel onbuigzaam en niet bereid om buiten hun denkkader te denken. Er moet dus een balans zijn tussen voldoende te weten om een idee te ontvangen en open te staan voor nieuwe manieren om naar een situatie te kijken.

Er waren leden van de commissie Baker-Hamilton die voldoende in balans waren en die enkele van onze ideeën konden ontvangen. Dus de aanbevelingen van de commissie zijn over het algemeen deugdelijk. Maar ik zou er graag op willen wijzen dat wij ernstig beperkt werden in wat voor soort ideeën wij aan de commissie konden overbrengen en het is belangrijk om te weten waarom dit zo was.

Zelfs evenwichtige en gevoelige mensen zullen werken binnen het grotere raamwerk van hun nationaal bewustzijn. En aangezien het Amerikaanse volk zijn eigen psyche en het psychologisch mechanisme dat tot de oorlog in Irak leidde niet voldoende hebben onderzocht, waren de leden van de commissie niet in staat buiten het nationale denkkader te denken. Dus konden ze eenvoudig geen ideeën ontvangen die te ver buiten de huidige zienswijze van het Amerikaanse volk van zichzelf en van het conflict lagen.

Er zijn veel mensen op Aarde – zelfs veel studenten van de opgevaren meesters – die naar ons als een soort tovenaars kijken. Ze denken dat ongeacht hoe complex mensen een situatie door het dualistische denken gemaakt hebben, de Opgevaren Schare – die zogenaamd alles weet – in staat zou moeten zijn een konijn uit de hoed te toveren en een suggestie te doen die onmiddellijk de situatie tot een oplossing zal brengen. Ze denken dat wij altijd een oplossing voor menselijke problemen hebben.

Maar de eenvoudige waarheid is dat je niet een probleem kunt oplossen met dezelfde staat van bewustzijn die het probleem voortbracht. En in de meeste gevallen – wanneer mensen uiteindelijk erkennen dat de zaken niet verlopen zoals gepland was – proberen ze niet hun bewustzijn te veranderen, maar zoeken een snelle oplossing. Maar er bestaat geen snelle oplossing voor geen enkel belangrijk probleem en zeker niet voor een probleem dat zo complex is als de oorlog in Irak, waarmee ik niet doel op de uiterlijke situatie in Irak – hoewel die zeker ook complex is – maar het grotere plaatje van het nationale bewustzijn van Amerika.

Het Amerikaanse volk en het nationale debat richten zich nog steeds bijna uitsluitend op de uiterlijke situatie in Irak en er zijn heel weinig eerlijke pogingen geweest om in de spiegel te kijken en de logische vraag te stellen, ‘Hoe hebben we ons in deze situatie gemanoeuvreerd?’ Als je niet begrijpt hoe je eigen bewustzijn je in een situatie gebracht heeft, hoe kun je dan jezelf ooit uit die situatie bevrijden? En als je niet bereid bent het bewustzijn te veranderen dat die situatie in het leven riep, hoe zou je dan ooit de ideeën kunnen ontvangen die je zullen helpen de uiterlijke situatie te veranderen?

De Opgevaren Schare heeft oplossingen die de best mogelijke uitkomst voor de situatie in Irak tot stand zou brengen, maar op dit moment zijn de mensen die de besluiten nemen – zelfs de mensen die in het publieke debat gehoord worden – niet in staat die ideeën te ontvangen omdat hun geest gevangen zit in een denkkader dat eenvoudig te klein is. Voordat dit verandert, heeft het weinig zin om met mogelijke oplossingen aan te komen. En zelfs nadat dit verandert, is deze website niet het beste forum om met zulke oplossingen te komen aangezien de Amerikaanse regering niet de gewoonte heeft deze website te consulteren voordat ze politieke besluiten neemt. Ik zeg trouwens niet dat ze dat zouden moeten doen omdat we heel goed in staat zijn rechtsreeks ideeën op mensen met een open geest over te brengen.

Dus wat is de fundamentele verandering die in het nationale debat moet plaatsvinden? Wat er moet veranderen is dat het Amerikaanse volk de ondenkbare vraag moet stellen. Wat is die vraag?

Als je kijkt naar de retoriek van President Bush van voor de verkiezingen in november kijkt, zul je zien dat zijn meest gebruikte zinsnede was’ tot het einde toe vol te houden’. President Bush gelooft dat hij gelijk had om een oorlog te beginnen. Hij is oprecht verbaasd dat de zaken niet gaan zoals gepland, maar hij gelooft dat als de Verenigde Staten eenmaal de kritieke grens voorbij kunnen komen, alles veranderen zal en er een gelukkig einde zal zijn. Met andere woorden, President Bush gelooft dat de geschiedenis hem uiteindelijk gelijk zal geven.

Na de verkiezing kwam President Bush tot het besef dat het Amerikaanse volk het beu was naar het ‘tot het einde toe vol te houden’ te luisteren, dus gebruikt hij die uitdrukking niet meer. Het Amerikaanse volk stemde duidelijk voor veranderingen in Irak en het rapport van de commissie Baker-Hamilton beval er verscheidene aan. Als schok na de verkiezingen, leek het erop alsof President Bush voor het rapport openstond, maar na te zijn bekomen van de schok heeft hij nu besloten meer troepen te zenden – wat heel duidelijk ingaat tegen de aanbevelingen van het rapport en tegen wat de Amerikanen wilden. Dus President Bush praat niet langer over het volhouden tot het einde in Irak, hij houdt eenvoudig vol tot het einde.

Wat ik wil zeggen is dat President Bush eigenlijk gelooft dat het beginnen van de oorlog de juiste beslissing was en dat de geschiedenis dit uiteindelijk zal bewijzen. En hoewel de twijfel groeit, is het een feit dat tot dusver niemand – in het congres, in de media of vanuit het publiek – bereid is geweest naar voren te komen en openlijk de ondenkbare vraag te stellen, ‘Was het een fundamentele fout voor het Amerikaanse volk om een oorlog in Irak te beginnen’

Totdat die vraag gesteld en serieus overwogen wordt, zal het Amerikaanse volk het mechanisme in het nationale bewustzijn dat dit land tot oorlog leidde niet kunnen begrijpen. En totdat dit mechanisme begrepen en veranderd wordt, zal Amerika niet kunnen begrijpen wat de best mogelijke manier is om boven de situatie uit te stijgen. Juist de denkwijze die dit land tot de oorlog bracht verhindert het land te zien wat de best mogelijke uitweg uit de oorlog is. Het is een paradoxale situatie, maar zoals altijd, kan het doorbroken worden door de ondenkbare vragen te stellen en buiten het bestaande denkkader om naar antwoorden te kijken.

Zie je wat mijn suggestie is? Zolang de Amerikaanse regering en het hele land binnen het denkkader functioneren dat Amerika onmogelijk een kolossale fout gemaakt zou kunnen hebben, zullen ze naar mogelijkheden uitzien om te bewijzen dat het geen fout was. En het sturen van 20.000 nieuwe troepen en het toewijzen van miljarden dollars zal gezien worden als een redelijke prijs om de nationale trots te redden. Dit is wat ik zei vlak voordat de oorlog begon:

Ik beschouw geen enkele oorlog als onvermijdelijk, maar ik besef dat als de Verenigde Staten deze oorlog zouden stoppen of zelfs uitstellen, het huidige leiderschap van dit land het als verlies van geloofwaardigheid, zelfs als gezichtsverlies zou zien.

Helaas, de zorg om geen gezichtsverlies te leiden is nog steeds een belangrijke kracht in de benaderingswijze van de oorlog door Amerika en ik praat hier niet enkel over de regering Bush maar over het hele land, waaronder de media en de Democratische Partij (waarvan het merendeel voor de oorlog stemde). Niemand wil werkelijk toegeven dat de oorlog een fout was, niemand durft ervoor uit te komen en te zeggen dat de keizer niets aan heeft.

Als gevolg daarvan zit het nationale debat op een dood spoor vast dat niet tot een constructieve oplossing kan leiden. Als echter openlijk wordt toegegeven dat de oorlog een mislukking was, dan zal de discussie fundamenteel veranderen. En dit zal tot mogelijkheden leiden die nu, niemand zich zelfs zal kunnen voorstellen. Als het land eerlijk zou toegeven dat er een fout is begaan – zonder President Bush tot zondebok te maken – kan het mogelijk een verandering in het nationale bewustzijn tot stand brengen en enorme groei en transformatie zouden het gevolg kunnen zijn. Uiteraard zouden er ook praktische oplossingen komen voor het verlaten van Irak zonder een belangrijke oorlog in de regio te veroorzaken – alsof iemand een konijn uit een hoed getoverd heeft.

Een van de belangrijkste boodschappen op deze website is dat als je – als individu of als land – in een situatie terechtkomt die niet weergeeft wie je wil zijn, je de situatie als springplank kunt gebruiken om jezelf te veranderen. Je moet inzien dat het universum een spiegel is en dat wat jij als fysieke omstandigheden ervaart een weerspiegeling van je staat van bewustzijn is. Wat je van het universum terugkrijgt is een product van de denkbeelden die je de komische spiegel in zend. Zelfs de meest ongunstige uiterlijke omstandigheden kunnen dus als aanzet gebruikt worden om naar je eigen bewustzijn te kijken en je denkbeelden te veranderen. Door dit eerlijk te doen kan tot enorme persoonlijke en nationale verandering leiden en zo’n verandering is de hoogste vorm van overwinning.

Met andere woorden, het Amerikaanse volk heeft nu een bepaald denkbeeld van wat het betekent om overwinning dan wel nederlaag in Irak te kennen. Maar de Opgevaren Schare heeft een compleet andere voorstelling van overwinning, namelijk de grootst mogelijke verandering voor alle betrokken landen. We maken ons niet in eerste instantie bezorgd over wat er op het uiterlijke vlak gebeurt, want wat we werkelijk willen zien is dat Amerika – en natuurlijk Irak – deze situatie gebruiken om boven hun huidige staat van nationaal bewustzijn uit te stijgen.

Het is echter een onontkoombaar feit – zoals ik boven heb uitgelegd – dat leiders of zelfs een heel land door een situatie verblind kunnen worden. Dus, de denkwijze die Amerika tot oorlog leidde verhindert het land zich af te vragen of de oorlog een vergissing was. Dus laat mij voor diegenen die open staan voor het onderzoeken van de nationale ziel, een aantal gedachten geven. Dit is wat ik in 2004 zei:

Ik zou graag willen dat de Verenigde Staten de hoogst mogelijke les van deze oorlog leert. De hoogst motgelijke les is dat in de wereld van vandaag het zwart-wit denken niet langer werkt. Deze vorm van denken kan eenvoudig niet de resultaten produceren die in harmonie zijn met het grotere goed voor iedereen. Om in de wereld van vandaag je handelingen door het zwart-wit denken te laten motiveren is in feite een recept voor mislukking.

We kunnen nu verder gaan door eens nader het soort zwart-wit denken te bekijken dat op de Verenigde Staten inwerkt. Mijn broeder Gautama Boeddha beschreef het welsprekend in zijn Nieuwjaarstoespraak:

Lieve vrienden, wat was het nu werkelijk dat de president van Amerika deed besluiten om de oorlog in Irak te beginnen – de oorlog die de meeste mensen in zijn eigen land nu beschouwen als een slecht bedacht avontuur. Welnu, het was, lieve vrienden, dat er iets in de ziel van Amerika was, wat de Amerikanen tot nu toe niet hebben willen inzien en niet bereid zijn op te geven. En wat is dat iets, lieve vrienden? Welnu, het is inderdaad het hele idee van superioriteit, het hele idee dat bepaalde mensen het uitverkoren volk kunnen zijn, de meest machtige mensen, het idee dat een land op de een of andere manier door God voorgetrokken wordt.

Superioriteit is werkelijk een bijzondere vorm van zwart-wit denken. Het is dualistisch omdat er twee tegenovergestelden nodig zijn. Wil iemand superieur zijn, dan moet iemand anders uiteraard inferieur zijn. Wil iemand goed zijn, dan moet iemand anders slecht zijn. Superioriteit zorgt er daarom voor dat een land zichzelf van andere landen en volken onderscheidt, namelijk door zichzelf boven hen te plaatsen.

Het belangrijkste probleem met superioriteit in dit verband is dat wanneer je jezelf hebt toegestaan te denken dat je superieur bent, je eenvoudig geen enkele fout kunt toegeven. Want als zou worden aangetoond dat je geen gelijk hebt, dan zou je aanspraak op superioriteit bedreigd kunnen worden. Dat is waarom superioriteit mensen zo vaak blind maakt en het heeft tot veel van de hierboven genoemde situaties geleid, waar leiders enorme fouten begingen.

Wanneer eenmaal een situatie op koers gezet is, kunnen de leiders dit niet veranderen, want dit te doen kan gezien worden als het toegeven van een fout, wat dan hun aanspraak op superioriteit in gevaar zou brengen. Dus bleven ze blindelings in dezelfde richting gaan, ze bleven ‘tot het einde toe volhouden’. In een aantal gevallen werden de gevolgen van hun acties zo ernstig dat ze niet langer ontkend konden worden. In andere gevallen waren de gevolgen niet ernstig genoeg om de leiders van het land wakker te schudden en dus leerde niemand de les. Dit is precies de reden waarom de geschiedenis de vervelende gewoonte heeft zichzelf te herhalen.

Wat Gautama in zijn verhandeling niet heeft uitgelegd is waarom de Verenigde Staten zo beïnvloed zijn door superioriteit. Hij heeft dit niet gedaan omdat het mijn verantwoordelijkheid is om dit te doen.

Het moet duidelijk zijn dat President Bush door een subtiel gevoel van superioriteit beïnvloed is en hij heeft zonder twijfel gevoeld dat de Verenigde Staten moreel boven Sadam Hussein verheven zijn. Hij heeft gevoeld dat de vrijheid en democratie van Amerika superieur is aan elke ander vorm van regering, wat Amerika het recht geeft, zelfs de plicht om vrijheid en democratie over de hele wereld te verspreiden.

Maar waar komen deze gevoelens van morele superioriteit vandaan? Wel, de waarheid is dat ze uit het Christelijk geloofssysteem van de president voortkomen. President Bush heeft geen geheim gemaakt van zijn evangelische achtergrond, maar zoals ik onlangs uitlegde in mijn commentaar op dominee Terry Haggard, is het evangelische of fundamentalistische Christendom zeer ver verwijderd van mijn ware leringen. Hoewel Amerika zichzelf in feite als een christelijk land ziet, wordt het in werkelijkheid gedomineerd door een zwart-witte vorm van Christendom dat niet het ware Christendom is.

Dit zwart-witte Christendom wordt sterk verdedigd door dominees zoals Terry Falwell, Pat Robertson, Terry Haggard, Billy Graham en anderen, waarvan sommigen in feite de president adviseerden voordat hij de beslissing nam om een oorlog te beginnen. Een aantal van deze dominees hebben openlijk verklaard dat de oorlog in Irak een rechtvaardige oorlog was, zelfs dat God hen vertelde dat het juist was.

Uiteraard hebben deze moderne dominees het zwart-witte Christendom niet in het leven geroepen, maar ze zijn wel degelijk verantwoordelijk Amerika tegen te houden en het land te verhinderen naar een meer evenwichtige benadering van het Christendom toe te groeien, zoals het tenminste door Bisschop Spong, Joel Olstein, Rick Warren en anderen benaderd wordt. (Ik zeg hiermee niet dat ik het eens ben met alles wat deze mensen voorstaan; ik zeg alleen dat ze een oprechte poging doen om een meer evenwichtige benadering van het Christendom te ontwikkelen. Het staat te bezien of zij de val van het gaan van zwart-wit denken naar het grijze denken kunnen vermijden).

Vanzelfsprekend vond de ontwikkeling van het zwart-witte Christendom zijn oorsprong in de tijd toen het Christendom de staatsgodsdienst in het Romeinse Rijk werd. Voor Constantijn was het Christendom niet een denksysteem bedoeld om mensen vrij te maken maar een middel tot een politiek doel, namelijk het voortbestaan van het Romeinse Rijk. Van toen af aan werd het Christendom beheerst door mensen die het als hun plicht zien zeggenschap over de bevolking te houden en deze visie is vanzelfsprekend op het feit gebaseerd dat zulke mensen zichzelf boven de bevolking zien staan.

Dit is de reden waarom deze mensen mijn ware missie getorpedeerd hebben, namelijk een voorbeeld te geven van een systematisch pad naar persoonlijk Christusschap dat alle mensen kunnen volgen. Ze hebben dat gedaan door mij tot de enige Zoon van God, zelfs tot de levende God te verheffen (wat ik als godslastering beschouw). Zo is deze godsdienst, vanaf het allereerste begin van het katholieke Christendom en zich voortzettend in het Lutherse Christendom, gedomineerd door het gevoel van superioriteit.

Aangezien het Christendom zich als de enig ware godsdienst en als de enige weg tot redding heeft afgeschilderd, zijn superioriteit en geestelijke trots de onvermijdelijke metgezellen van de Christelijke beweging geweest. Uiteraard heeft dit ervoor gezorgd dat het Christendom beheerst werd door mensen die door hun ego verblind zijn en daarom heeft deze godsdienst zoveel wreedheden, zoals de inquisitie, de kruistochten enzovoort voortgebracht.

Maar wat was de oproep die ik aan mijn discipelen gaf toen ze aan het ruziën waren over wie de eerste onder hen zou zijn? Zei ik niet:

43 Zo mag het bij jullie niet gaan. Wie van jullie de belangrijkste wil zijn, zal de anderen moeten dienen,
44 en wie van jullie de eerste wil zijn, zal ieders dienaar moeten zijn,
45 want ook de Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen.

Wat ik hiermee uiteindelijk wil zeggen is dat als Amerika werkelijk de les wil leren die het van de oorlog in Irak moet leren, het eens heel goed en heel lang naar zijn christelijk erfgoed moet kijken. Het moet tot de erkenning komen dat het Christendom van Amerika veel te lang gedomineerd is geweest door het zwart-witte denken dat tot geestelijke hoogmoed en een gevoel van superioriteit leidt. Het is hoog tijd om het Christendom uit deze vorm van denken te halen zonder zich te laten verleiden tot het evenzeer onproductieve grijze denken.

Zoals Gautama noemde, heeft Amerika een speciaal sponsorschap van Saint Germain en heeft het de mogelijkheid een voorloper voor het Gouden Tijdperk te worden. Maar om dit te laten gebeuren moet Amerika de ‘superioriteit–inferioriteit dualiteit’ overwinnen en zichzelf als dienaar van alle landen gaan zien. Amerika moet het besluit nemen om te stoppen met het dienen van mammon – de internationale machtselite die alleen geld en macht willen – en in plaats daarvan God gaan dienen, Gods doel om alle mensen vrij van onderdrukking te maken door een Gouden Tijdperk op Aarde te brengen.

Wil Amerika echter deze rol vervullen, dan moet het een belangrijk besluit nemen. Wil Amerika een christelijk land of een ‘Christusland’ worden?

Diegenen die het verschil niet begrijpen, raad ik aan mijn ego verhandelingen te gaan bestuderen en dan verder te gaan met het bestuderen van deze website in het algemeen. Het verschil is werkelijk het verschil tussen leven en dood, tussen de ware dienaar van alle leven zijn of zichzelf boven anderen proberen te stellen. Ik kan je verzekeren dat ik geen enkel gevoel van superioriteit ten opzichte van enig deel van het leven heb en ik ken geen tolerantie hoe dan ook voor diegenen die mijn godsdienst tot een dievenhol maken, gedomineerd door diegenen die denken te kunnen stelen of hun redding te kopen door zichzelf boven anderen op Aarde te verheffen.

God maakt geen onderscheid tussen mensen en dat doet ook Christus niet. Ook maken wij geen onderscheid tussen landen uitgezonderd die landen die proberen de mensen met respect te dienen in plaats van een elite te dienen die er aan vasthoudt om in de zandbak van superioriteit te blijven spelen. Als een natie op zand is gebouwd – als het een huis is dat tegen zichzelf verdeeld is door een elite toe te staan het volk te manipuleren – zal het geen stand houden wanneer de winden van Aquarius met volle kracht beginnen te waaien.

Denk terug aan wat ik in 2004 zei. Het is vandaag even belangrijk als het toen was:

Het Amerikaanse volk bevindt zich vandaag in dezelfde situatie zoals die Prins Hamlet overkwam. Hamlet wist dat er krachten in zijn eigen koninkrijk waren die tegen hem samenspanden, maar hij weigerde actieve maatregelen te nemen om deze krachten te stoppen en dit besluit leidde tot een grotere ramp.

Ik suggereer niet dat het Amerikaanse volk geweld zou moeten gebruiken om hun regering te verhinderen geweld te gebruiken. Integendeel, deze strijd moet met informatie en geweldloze middelen bevochten worden. Wat ik zeg is dat het Amerikaanse volk iets moet doen om hun eigen regering aan banden te leggen, want zonder actie van het volk zal de regering niet in staat zijn zichzelf in de hand te houden.

Uiteraard heeft het Amerikaanse volk inderdaad iets gedaan om hun regering tegen te houden door hoe ze in de verkiezingen van november stemden. Helaas lijkt hun president graag bereid hun boodschap die ze hem zonden niet te willen zien want hij is nog steeds zo verblind door superioriteit – en de daarmee gepaard gaande onwil toe te geven dat de oorlog in Irak vanaf het begin fout was – dat hij denkt dat zijn eigen volk het bij het verkeerde eind heeft en dat de geschiedenis hem uiteindelijk gelijk zal geven.

Zo blijft hij nog steeds handelen als een typische politicus die probeert zijn gezicht te redden in plaats van op te staan en een waar staatsman te worden die zijn fouten kan toegeven en de noodzakelijke aanpassingen doet om zijn land te redden. Het Amerikaanse volk staat daarom nu voor de uitdaging om hun president tot de orde te roepen en hem duidelijk te maken – door de democratische middelen die hen ter beschikking staan – dat ze verandering in het beleid waarvoor ze gestemd hebben willen zien.

Zal het Amerikaanse volk besluiten op te staan en hun verantwoordelijkheid aanvaarden om van hun land een ‘Christusnatie’ te maken? Of zullen ze doorgaan met de oude benadering het over te laten aan een kleine machtselite om het land te leiden zoals het hun goeddunkt? Ik kan je verzekeren dat als toegestaan wordt dat de recente politiek van President Bush zonder tegenspraak doorgang gaat vinden, de gevolgen ervan niemand zullen aanstaan.

Het simpele feit is dat het voor President Bush en zijn hele regering hard nodig is om tot de werkelijkheid te worden teruggebracht, wat hun geestelijke verblinding aan gruzelementen kan slaan. Het zou voor iedereen beter zijn wanneer die terugkomst tot de werkelijkheid van de mensen zou komen die president Bush kozen in plaats van een rampzalige ontwikkeling in het Midden-Oosten, waar verscheidene scenario’s – allemaal even negatief – op het punt staan in de fysieke wereld terecht te komen vanuit een plaats waar ze niet meer teruggedraaid kunnen worden.

Terug naar: Jezus reageert op politieke activiteiten

Terug naar boven

Copyright © 2005 by Kim Michaels